Στην Ξηρονομή, ακτίνες… χωμένες στις στάχτες

 

Από αριστερά: Λουκία, Κωνσταντίνος, Αυγουστής, Βασίλης, Χαράλαμπος, Εβελίνα, Νικόδημος, Αλέξανδρος, Αριστοτέλης και Κωνσταντίνος.

Του Κωνσταντίνου Α. Νίκα

Μια απρόσμενη επίσκεψη, παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, στα αποκαΐδια. Παιδιά, με όλη τη δύναμη στα πετάλια των ποδηλάτων τους, βρέθηκαν πάνω στις στάχτες. Προσπάθησαν, μέσα από το απολιθωμένο τοπίο, να ανασύρουν τις χωμένες ακτίνες και να φτάσουν στα αποκαΐδια.

Βαρύ το τοπίο. Νεκρική σιγή. Τα παιδιά σιωπηλά. Δέος προκαλούν τα πλάνα από την καταστροφική πυρκαγιά που ξέσπασε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στην περιοχή μας. Αποτυπώνονται αποκαρδιωτικές εικόνες, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει η στιγμή που οι φλόγες τυλίγουν και καταστρέφουν, μέσα σε λίγα μόλις λεπτά, το υπεραιωνόβιο δέντρο της ελιάς, ένα κομμάτι της ελληνικής γης.

Και τώρα, ξεραμένες ελιές πάνω στα δέντρα, όσα έμειναν όρθια, με τις κουφάλες που άφησε πίσω της η πύρινη λαίλαπα, χτυπώντας το βιός των τοπικών παραγωγών.

Τα πρόσωπά τους σφιγμένα. Μερικά δαγκώνουν τα χείλη τους μπροστά στο μεγάλο κακό. Κι όμως, το καθήκον τους το είχαν επιτελέσει με τα «ποδήλατα». Τώρα, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, προσπαθούν να είναι γενναία, παρά τη θλίψη τους για τις αγύριστες, χαμένες στιγμές.

Εκατοντάδες ελαιόδεντρα, πολλά από τα οποία μετρούσαν δεκαετίες και αιώνες ζωής, αποτεφρώθηκαν πλήρως, στερώντας από τους ντόπιους το βασικό τους εισόδημα για τα επόμενα χρόνια. Η καταστροφή των ελαιώνων απογυμνώνει το έδαφος, αυξάνοντας παράλληλα τον κίνδυνο διάβρωσης και πλημμυρικών φαινομένων ενόψει των φθινοπωρινών βροχών.

Μια σκηνή που παγώνει τον χρόνο και αιχμαλωτίζει μια στιγμή που θα μείνει στη μνήμη του χωριού. Μια εικόνα που μπορεί να συγκινήσει, να αφυπνίσει συνειδήσεις, να εμπνεύσει και, πολλές φορές, να μας κάνει να αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο προστατεύουμε συλλογικά τον τόπο μας.

Να διατηρήσουμε τον χώρο και τη μοναδική του χρήση όπως ήταν και να μην επιτρέψουμε να εξυπηρετηθούν συμφέροντα ξένα προς την περιοχή μας.

Τα παιδιά, αυτή τη στιγμή, αποτελούν τη γέφυρα ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αθανασία της μνήμης. Μας καλούν να κοιτάξουμε την έκφρασή τους, να θυμηθούμε, να αφουγκραστούμε, να αισθανθούμε και, τελικά, να αναφωνήσουμε:

Τι χάσαμε!