🎭"Κακούργα πεθερά" της Νεφέλης Μαϊστράλη - Η θεατρική ομάδα "Οιπότες του θεάτρου" ξεκινάει την περιοδεία της με πρώτο σταθμό, την Λιβαδειά

 Η θεατρική ομάδα "Οιπότες του θεάτρου", μετά τον πρώτο επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων, ξεκινάει την περιοδεία της με πρώτο σταθμό, την Λιβαδειά!!!

Σάββατο 28/2 στις 20,30
Κυριακή 1/3 στις 20,30

Χώρος Τέχνης και Πολιτισμού Δ.Λεβαδεών
Δωδεκανήσου 5 (πλησίον ΚΑΠΗ)

ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 18

"Κακούργα πεθερά" της Νεφέλης Μαϊστράλη

Σκηνοθεσία: Ιωάννα Νιάχα

Παίζουν:

Γαμπρός/Εισαγγελέας : Δημήτρης Βλάχος
Νύφη: Ελένη Ούτσα
Ανιψιός : Κώστας Πουρνάρας
Πεθερά: Νίκη Παπαγιαννάκη
Υπηρέτρια: Έφη Τζαβάρα

Βοηθός σκηνοθέτη/Υποβολείο : Χριστίνα Τσάπρα
Κατασκευή σκηνικού : Κώστας Πουρνάρας
Κοστούμια : Νίκη Παπαγιαννάκη
Μουσική επιμέλεια: Ιωάννα Νιάχα
Ρύθμιση ήχου : Δημήτρης Ραμαντάνης
Ρύθμιση φωτισμών : Λάμπρος Πουρνάρας
Σχεδιασμός αφίσας/προγράμματος : Νίκη Παπαγιαννάκη
Φωτογραφίες προγράμματος : Κοσμάς Α. Δημητριάδης

Υπόθεση

Η Νεφέλη Μαϊστράλη εμπνέεται από ένα διάσημο έγκλημα που συντάραξε την Ελλάδα στις αρχές του 20ου αιώνα,το Έγκλημα της Χαροκόπου ή το Έγκλημα του αιώνα,όπως το χαρακτήρισαν οι δημοσιογράφοι της εποχής.
Το 1931,ανήμερα των Θεοφανίων,στις όχθες του ποταμού Κηφισού,ξεβράζονται σακιά που περιέχουν ένα διαμελισμένο πτώμα.Η έρευνα της αστυνομίας θα υποδείξει ως ενόχους την πεθερά,τη σύζυγο,τον ξάδελφο της και την υπηρέτρια του σπιτιού. Η κοινή γνώμη συνταράσσεται,όχι μόνο από την αγριότητα του εγκλήματος,αλλά ειδικότερα από το γεγονός ότι οι βασικοί δράστες είναι γυναίκες.Η σκληρή πατριαρχική κοινωνία αδυνατεί να πιστέψει ότι μια γυναίκα-ακόμη και αν είναι θύμα χρόνιας κακοποιήσης,όπως αποδείχθηκε στη δίκη-είναι ικανή για μια τόσο φρικιαστική πράξη.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Η "Κακούργα Πεθερά" είναι ένα σκοτεινό πορτρέτο της βίας και της σιωπής μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.Δεν εστιάζει στο "ποιος" διέπραξε το έγκλημα, αλλά στο "γιατί" και στο πως μια οικεία σχέση μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη.
Η σκηνοθεσία επιλέγει έναν ρεαλιστικό χώρο χωρίς ζεστασιά,όπου το φως αποκαλύπτει τις ρωγμές.Οι χαρακτήρες κινούνται ανάμεσα στον έλεγχο και την ωμότητα,σε μια αφήγηση υπαρξιακή και όχι αστυνομική.Η παράσταση κοιτά κατάματα τη φθορά πίσω από τους ρόλους και τα στερεότυπα,με στόχο να προκαλέσει σκέψη,αμηχανία και αναγνώριση.