ΟΙ 24 ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΕΣ ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ
ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
του Δρ. Νικολάου Κ. Ευαγγελίου – χημικού, MSc, PhD
1. Βιάγκρα
Εκατομμύρια αντρών σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν το Sildenafil που είναι το ενεργό συστατικό του Βιάγκρα. Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι η χημική αυτή ουσία δοκιμάστηκε πρώτα για την αντιμετώπιση της στηθάγχης. Η στηθάγχη είναι παροξυσμός θωρακικού πόνου που εντοπίζεται στην προκάρδια περιοχή και αποτελεί την κυριότερη κλινική εκδήλωση της στεφανιαίας νόσου. Μετά από τις κλινικές δοκιμές διαπιστώθηκαν οι αφροδισιακές του ιδιότητες και ξεκίνησε η παραγωγή του ως φάρμακο για την αντιμετώπιση στυτικών δυσλειτουργιών. Η ανακάλυψη εκτός των άλλων είναι υπεύθυνη για τα περισσότερα spam-email σε όλο τον κόσμο.
2. Γρανίτα
Ο Φρανκ Έπερσον ήταν μόλις έντεκα ετών το 1905 όταν άφησε ένα μείγμα σόδας και νερού σε ένα μπολ μαζί με ένα ξυλάκι για ανακάτεμα. Οι θερμοκρασία εκείνη τη νύχτα στο Σαν Φρανσίσκο έπεσε δραματικά και το επόμενο πρωί το μείγμα είχε παγώσει πάνω στο ξυλάκι. Αναμειγνύοντας και χυμό φρούτου δημιούργησε την πρώτη γρανίτα με το όνομα Epsicle και 18 χρόνια αργότερα εξασφάλισε την ευρεσιτεχνία ονομάζοντας την Popsicle.
3. Συνθετικά γλυκαντικά
Όταν γίνονται πειράματα σε ένα εργαστήριο λαμβάνονται δρακόντεια μέτρα ασφαλείας για το προσωπικό. Συνήθως! Το 1965 ο χημικός Τζέιμς Σλάτερ συνέθεσε την ασπαρτάμη κάνοντας έρευνες για ένα φάρμακο κατά του έλκους. Δε γνώριζε τίποτα όμως για τη γλυκιά της γεύση μέχρι που έβαλε το δάκτυλο του στο στόμα και αυτό είχε μολυνθεί με ασπαρτάμη.
4. Μπράντι
Το διαχρονικό σύμβολο του αντρικού ευ ζην ήταν το αποτέλεσμα της προσπάθειας των εμπόρων κρασιού να αποφύγουν την βαριά φορολογία του προϊόντος που γινόταν με βάση τον όγκο. Η ιδέα ήταν να συμπυκνώσουν το κρασί με απόσταξη απομακρύνοντας νερό και να το προσθέσουν ακριβώς πριν την κατανάλωση. Όταν όμως το απόσταγμα έμενε για αρκετό καιρό σε ξύλινα δοχεία, οι οργανοληπτικές του ιδιότητες βελτιώνονταν σημαντικά. Κανείς δεν ξέρει ποιος ήταν ο εφευρέτης αλλά σίγουρα ο σύγχρονος άντρας του χρωστάει πολλά.
5. Φούρνος μικροκυμάτων
Η Raytheon Company είναι ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές συστημάτων πλοήγησης και επικοινωνίας. Όταν ο Πέρσι Σπένσερ περπάτησε δίπλα σε ένα σωλήνα ραντάρ είδε ότι ένα κομμάτι σοκολάτας που είχε στην τσέπη του έλιωσε. Δοκιμάζοντας να δει τι θα γίνει με ένα μπολ από ποπ-κορν παρατήρησε ότι πολύ γρήγορα το ποπ-κορν είχε πεταχτεί σε όλο το δωμάτιο. Και σήμερα χιλιάδες βαριεστημένοι καταναλωτές τρώνε και πίνουν στο όνομα του.
6. LSD
Μπορεί η Βασιλεία της Ελβετίας να είναι περισσότερο γνωστή από τη διεξαγωγή των αγώνων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, αλλά μερικές δεκαετίες πριν ήταν η «γενέτειρα» του LSD. Ο χημικός Αλμπέρ Χόφμαν συνέθεσε το παραισθησιογόνο ναρκωτικό ως μέρος της έρευνας του για ιατρικές χρήσεις αλκαλοειδών από το μύκητα Ergot (Claviceps purpurea). ΟΙ ψυχεδελικές του ιδιότητες έγιναν γνωστές πέντε χρόνια μετά όταν ο ίδιος δοκίμασε το LSD και βίωσε τα συμπτώματα της ανησυχίας και της διεγερμένης φαντασίας. Για την ιστορία το ναρκωτικό ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές δημιουργικότητας για το κίνημα της ψυχεδέλειας τη δεκαετία του 70 και τη σκηνή του Rave στα τέλη της δεκαετίας του 80.
7. Πενικιλίνη
Το 1928 ο Σερ Αλεξάντερ Φλέμινγκ μελετούσε τα βακτήρια του γένους Staphylococcus που προκαλούσαν τροφικές δηλητηριάσεις. Επιστρέφοντας στη δουλειά μια μέρα παρατήρησε ότι ένας πράσινος μύκητας εμπόδιζε τα βακτήρια να αναπτυχθούν. Η πρώτη διαδικασία όμως μαζικής παραγωγής πενικιλίνης αναπτύχθηκε από τον αυστραλό Χάουαρντ Φλόρι, που μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ με τον Φλέμινγκ. Η πενικιλίνη θεωρείται ότι έσωσε περίπου το 12 έως 15% των τραυματιών κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
8. Πλαστελίνη
Η ανακάλυψή της έγινε τυχαία το 1955 απ' τους Joseph και Noah McVicker καθώς προσπαθούσαν να φτιάξουν ένα καθαριστικό για ταπετσαρίες. Βγήκε στην αγορά ένα χρόνο αργότερα απ' την κατασκευάστρια εταιρία παιχνιδιών Rainbow Crafts. Μέχρι σήμερα, έχουν πουληθεί πάνω από 320.000 τόνοι πλαστελίνης.
9. Πυροτεχνήματα
Ανακαλύφθηκαν τυχαία στην Κίνα, αιώνες πριν, από ένα μάγειρα ο οποίος ανακάτεψε χαλκό, θειάφι και νιτρικό κάλιο. Το μείγμα θερμάνθηκε κι όταν τοποθετήθηκε σε έναν σωλήνα από μπαμπού, αυτός ανατινάχθηκε.
10. Corn flakes
To 1894, o καθηγητής John Harvey Kellogg ήταν διευθυντής στο σανατόριο Battle Creek στο Μίτσιγκαν. Αυτός κι ο αδερφός του Will Keith Kellogg ήταν χιλιαστές, και για να ταΐσουν τους ασθενείς τους, έψαχναν θρεπτικές τροφές οι οποίες θα συμβάδιζαν με την αυστηρή χορτοφαγική δίαιτα των χιλιαστών. Όταν ο Will ξέχασε κατά λάθος μια ποσότητα βρασμένου σιτάλευρου, αυτό μπαγιάτεψε μέχρι τη στιγμή που επέστρεψε και το αντιλήφθηκε. Αντί να το πετάξουν, τα αδέλφια το πέρασαν μέσα από κυλίνδρους με την ελπίδα να φτιάξουν μακριά φύλλα ζύμης αλλά αντ' αυτού έφτιαξαν νιφάδες. Αυτές τις ψήσανε κι αμέσως άρεσαν στους ασθενείς. Τα αδέρφια το πατεντάρανε με την ονομασία Granose και μετά πειραματίστηκαν και με άλλα υλικά συμπεριλαμβανομένου του καλαμποκιού. Έτσι, το 1906, ο Will δημιούργησε την εταιρία Kellogg's η οποία πουλούσε νυφάδες καλαμποκιού. Ο αδερφός του John, όμως, αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εταιρία επειδή ο Will μείωσε τα πλεονεκτήματα για την υγεία των δημητριακών, προσθέτοντας ζάχαρη.
11. Coca cola
Ένας φαρμακοποιός στην Ατλάντα, ονόματι John Pemberton, προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα θεραπευτικό προϊόν για τους πονοκεφάλους. Ανέμιξε μια ομάδα συστατικών (μη ρωτάτε ποιά συστατικά, δεν γνωρίζουμε, η συνταγή παραμένει μυστική μέχρι σήμερα). Για περίπου 8 χρόνια πωλούνταν ως φάρμακο σε φαρμακεία, μέχρι που το ποτό έγινε δημοφιλές στο κοινό και άρχισε να πωλείται σε μπουκάλια.
12. Βουλκανισμός ελαστικών
Ο Charles Goodyear περίμενε χρόνια μέχρι να του συμβεί ένα ευχάριστο ατύχημα. Ο Goodyear πέρασε περίπου μια δεκαετία προσπαθώντας να βρει τρόπους για να κάνει τα ελαστικά ανθεκτικά στη θερμότητα και στο κρύο. Τίποτα δεν είχε το αποτέλεσμα που ήθελε. Μια μέρα έχυσε το μίγμα με το ελαστικό, θείο και μόλυβδο σε ένα καυτό φούρνο. Η θερμότητα απανθράκωσε το μίγμα, αλλά δεν το κατέστρεψε. Όταν συνέβει το ατύχημα, ο Goodyear πρόσεξε ότι το μίγμα είχε σκληρύνει, αλλά ήταν ακόμη εύχρηστο. Τελικά, η πρωτοπορία είχε επιτευχθεί. Το βουλκανισμένο ελαστικό του χρησιμοποιείται παντού, σε ελαστικά, παπούτσια μέχρι μπάλες του χόκεϋ.
13. Πλαστικό
Το 1907 για τη μόνωση των ηλεκτρονικών στις βιομηχανίες χρησιμοποιούνταν ρητινώδεις ουσίες γνωστές ως λάκες. Το κόστος εισαγωγής τους από Ασιατικές χώρες ήταν πολύ μικρό για την εκάστοτε βιομηχανία, ωστόσο, ο χημικός Leo Hendrik Baekeland πίστεψε ότι θα μπορούσε να κερδίσει χρήματα αν δημιουργούσε χημικά αυτό το υλικό. Ανταυτού, τα πειράματα του οδήγησαν στη δημιουργία ενός υλικού, το οποίο μπορούσε να αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες χωρίς να καταστρέφεται. Ο Baekeland πίστευε ότι ο "Βακελίτης" του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο για κατασκευή δίσκων φωνόγραφου, αλλά σύντομα φάνηκε ξεκάθαρα ότι υπήρχαν χιλιάδες χρήσεις του υλικού αυτού.
14. Ραδιενέργεια
Το 1896 ο φυσικός Henry Becquerel ενθουσιάστηκε από 2 πράγματα: το φυσικό φθορισμό και τις νεότευκτες ακτίνες-Χ. Έκανε μια σειρά από πειράματα για να δει αν ο φυσικός φθορισμός μεταλλευμάτων ουρανίου παρήγαγε ακτίνες-Χ μετά από έκθεση στον ήλιο. Το πρόβλημα ήταν ότι μεσολάβησε χειμώνας, οπότε ο καθαρός ουρανός ήταν ανύπαρκτος. Άφησε λοιπόν τον εξοπλισμό του σε ένα συρτάρι περιμένοντας κάποια ηλιόλουστη ημέρα. Όταν επέστρεψε στη δουλειά ο Becquerel συνειδητοποίησε ότι το πέτρωμα που είχε αφήσει στο συρτάρι είχε μαυρίσει τη φωτογραφική πλάκα, που βρισκόταν δίπλα, χωρίς να έχει αφεθεί στο ηλιακό φως. Υπήρχε κάτι πολύ ιδιαίτερο σε αυτό το πέτρωμα. Αυτό ήταν το φαινόμενο της ραδιενέργειας.
15. Μωβ χρώμα
Ο 18χρονος φοιτητής χημείας William Perkin θέλοντας να θεραπεύσει την ελονοσία, εκτός της επιστημονικής του προσπάθειας, άλλαξε το πρόσωπο της μόδας και βοήθησε στη θεραπεία του καρκίνου. Περίεργο; Το 1856 ο Perkin προσπαθώντας να δουλέψει με κοινά κινίνα κατάφερε με τα πειράματα του να παράγει ένα περίεργο μίγμα. Όσο περισσότερο κοιτούσε το μίγμα, τόσο πιο έντονα έβλεπε ένα έντονο χρώμα στο μίγμα. Είχε δημιουργήσει το πρώτο συνθετικό χρώμα. Το χρώμα του ήταν καλύτερο από κάθε άλλο φυσικό χρώμα , το χρώμα ήταν φωτεινότερο και ανεξίτηλο. Η ανακάλυψη του μετέτρεψε επίσης τη χημεία σε μια κερδοφόρα επιστήμη (εξέλιξη της είναι σήμερα τα καλλυντικά). Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Ένας από αυτούς που εμπνέυστηκαν από τη δουλειά του Perkin ήταν ο Γερμανός βακτηριολόγος Paul Ehrlich, ο οποίος χρησιμοποίησε τις συνταγές του Perkin στην ανοσολογία και τις χημειοθεραπείες.
16. Βηματοδότης
Η ανακάλυψη αυτή δε θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα χωρίς τύχη. Δεν πρόκειται για κάποια απλή ανακάλυψη αλλά για μηχάνημα που σώζει ζωές. Ο βηματοδότης ανακαλύφθηκε όταν ο Αμερικανός μηχανικός Wilson Greatbatch έριξε σε ένα κουτί το λάθος πράγμα. Ο Greatbatch κατασκέυαζε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα καταγραφής των καρδιακών παλμών. Για να το τελειώσει έπρεπε να αποσπάσει μια αντίσταση 1 ΜΩ (μεγα-ωμ) αντί αυτής που απέσπασε (των 10 ΜΩ. Το κύκλωμα προκάλεσε παλμό 1.8 msec (μιλλι-σεκόντ) και σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο και μετά επαναλήφθηκε, δηλαδή ένα τέλειο καρδιακό χτύπο.
17. Teflon
Τελικά, φαίνεται πως η καταστροφή της ζώνης του όζοντος εξαιτίας των χλωροφθορανθράκων ή αλλιώς CFCs είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Πίσω στα 1930, ωστόσο, οι CFCs ήταν καινοτομία στην επιστήμη της κατάψυξης. Ο νέος χημικός της DuPont Roy Plunkett εργαζόταν στην κατασκευή ενός νέου CFC. Είχε καταλήξει στο ότι αν επεξεργαζόταν ένα συστατικό ονόματι TFE (τετραφθοροαιθυλένιο) με υδροχλωρικό οξύ, θα μπορούσε να παράγει το ψυκτικό που ήθελε. Έτσι, για να ξεκινήσει το πείραμα ο Plunkett πήρε μεγάλη ποσότητα τετραφθοροαιθυλενίου, την έψυξε και την αποθήκευσε υπό πίεση μέχρι να είναι έτοιμη να χρησιμοποιηθεί. Όταν έφθασε η ώρα να ανοίξει το δοχείο για να προσθέσει το υδροχλωρικό οξύ ώστε να αντιδράσουν το αέριο είχε εξαφανιστεί. Θυμωμένος και απογοητευμένος ο Plunkett πέταξε το κάλυμα του δοχείου. Φάνηκαν έτσι κάποιες στέρεες νιφάδες, οι οποίες κατά τον Plunkett ήταν προϊόν σκευωρίας από άλλους επιστήμονες της DuPont. Εντέλλει, τους έδωσε το νέο προϊόν να το επεξεργαστούν.
18. Κόλλα
Η ιστορία πάει πίσω στο 1942, όταν ο Dr. Harry Coover εργαζόταν για την Eastman Kodak, μια εταιρεία διάσημη για φωτογραφικά προϊόντα. Η δουλεία του ήταν να κατασκευάσει ένα πολυμερές ωστε να χρησιμοποιηθεί ως διόπτρα στον οπλισμό του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Coover αποθαρρύνθηκε επειδή το υλικό, ονόματι κυανοακρυλικό, ήταν πολύ κολλώδες. Δεν πρόσεξε ότι κατασκέυασε λοιπόν ένα από τα πιο ευμετάβλητα συγκολλητικά προϊόντα κι έτσι το πέταξε συνεχίζοντας να δουλέυει με τις διόπτρες για τον πόλεμο. Χρόνια μετά, ο Coover ξαναεφηύρε την ανακάλυψη του, αφού παρατήρησε ότι το συγκολλητικό ήταν ακόμα κολλημέμο στον πάτο του κάδου σκουπιδιών και δεν μπορούσε να αποκολληθεί με κανένα τρόπο. Το 1958, κατάφερε να πείσει τα αφεντικά του και η Kodak διέθεσε την κόλλα στο εμπόρειο με το όνομα "Eastman 910".
19. Γυαλιά ασφαλείας
Τα γυαλιά αυτά χρησιμοποιούται σχεδόν παντού, από αυτοκίνητα έως κτίρια. Η ιδέα ήταν ότι αν ποτέ θρυμματιστούν δεν θα σπάνε σε κομμάτια που θα προκαλούν τραυματισμούς. Ο Γάλλος Edward Benedictus, πριν σκοντάψει σε μια σπουδαία ανακάλυψη ήταν ήδη ζωγράφος, συνθέτης, συγγραφέας και χημικός. Μια μέρα έριξε καταλάθος μια φιάλη, η οποία έσπασε στο έδαφος. Όταν ο Benedictus κοίταξε πιο προσεκτικά παρατήρησε οτί η φιάλη έσπασε μεν, δεν θρυμματίστηκε δε. Όταν ρώτησε τους βοηθούς του για τη φιάλη αυτή, ανακάλυψε περιείχε προσφάτως νιτρική κυτταρίνη, η οποία δρούσε ως συγκολλητικό των θραυσμάτων όταν το τζάμι έσπαζε.
20. Σαμπάνια
Όλοι γνωρίζουν ότι η Dom Pierre Pérignon είναι η πιο γνωστή μάρκα σαμπάνιας από τη δημιουργία της, ωστόσο, ήταν τον 17ο αιώνα όταν ο Βενεδικτίνος καλόγερος Dom Pierre Pérignon παρασκεύασε αφρώδες κρασί. Είχε περάσει χρόνια προσπαθώντας να το αποφύγει, αφού το αφρώδες κρασί θεωρούνταν σημάδι πτωχής οινοπαρασκευής. Η Pérignon τροφοδοτούσε με λευκό κρασί τη Γαλλική βουλή. Αφού τα σκούρα σταφύλια ήταν πιο εύκολο να αναπτυχθούν στην περιοχή Champagne, ανακάλυψε ένα τρόπο ώστε να πάρει λευκό χυμό από τα σκούρα σταφύλια. Αφού το κλίμα στην περιοχή Champagne ήταν σχετικά ψυχρό, το κρασί έπρεπε να ζυμωθεί για 2 εποχές, περνώντας το δεύτερο χρόνο σε μπουκάλια. Αυτό παρήγαγε ένα κρασί με φυσαλίδες διοξειδίου του άνθρακα, τις οποίες η Pérignon προσπάθησε να απορρίψει. Το νέο προϊόν άγγιξε τους απανταχού αριστοκράτες σε όλο τον κόσμο.
21. Δυναμίτης
Ο δυναμίτης δημιουργήθηκε το 1833 από τον Alfred Nobel (ο οποίος θέσπισε τα ομώνυμα βραβεία), ο οποίος ως εκείνη την εποχή ήταν περισσότερο γνωστός για τις ανατινάξεις των εργοστασίων του παρά για τις ανακαλύψεις του. Η νιτρογλυκερίνη γινόταν ευρέως γνωστό εκρηκτικό, κυρίως λόγω του ότι ήταν πολύ πιο ισχυρό από την προκάτοχο του πυρίτιδα. Το πρόβλημα ήταν ότι η νιτρογλυκερίνη ήταν εξαιρετικά ασταθής ουσία και μπορούσε να ανατινάξει τα πάντα χωρίς προειδοποίηση. Ο Nobel συνειδητοποίησε ότι η νιτρογλυκερίνη θα ήταν πολύ πιο χρήσιμη αν μπορούσε να βρει ένα τρόπο ώστε να την κάνει να μην εκρήγνυται τόσο εύκολα. Ενώ εργαζόταν στο εργαστήριο του με ένα φιαλίδιο νιτρογλυκερίνης, ξαφνικά του γλίστρησε κι έπεσε στο έδαφος. Αφού συνήλθε από το σοκ και το γεγονός ότι δεν προκλήθηκε έκρηξη, ο Nobel σύντομα συνειδητοποίησε ότι χρωστούσε τη ζωή του στα πριονίδια που υπήρχαν στο έδαφος, στα οποία προσγειώθηκε το φιαλίδιο, τα οποία απορρόφησαν το υγρό όταν χύθηκε στο έδαφος. Αφού μελέτησε το τυχαίο μίγμα, ο Nobel κατάλαβε ότι αυτό που έκανε τη νιτρογλυκερίνη να μπορεί να ελεγχθεί ήταν η ανάμιξη με ένα εντελώς αδρανές συστατικό. Η ανακάλυψη οδήγησε στην δημιουργία του δυναμίτη, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή εκρηκτική ισχύ της νιτρογλυκερίνης με την ταυτόχρονη ευκολία μεταφοράς αυτής της ασταθούς ουσίας.
22. Chips
Ίσως το πιο αγαπημένο σνάκ των Αμερικανών, παρασκευάστηκαν από τον George Crum στις 24 Αυγούστου 1853 σε εστιατόριο σε κάποιο προάστιο της Νέας Υόρκης με σκοπό να κάνει κάποιον άτακτο πελάτη να σταματήσει να διαμαρτύρεται. Ο πελάτης είχε επανειλημμένα επιστρέψει τις τηγανιτές του πατάτες διαμαρτυρόμενος ότι ήταν πολύ μαλακές και υγρές. Ως αποτέλεσμα, ο Crum αποφάσισε να κόψει τις πατάτες τόσο λεπτές, ωστε να αναγκάσει τον πελάτη να μη χρησιμοποιήσει πιρούνι. Και για να αποφύγει τα παράπονα περί πρόσληψης υγρασίας ο Crum τηγάνισε τις πατάτες με συνεχές ανακάτεμα μέχρι να γίνουν τραγανιστές και σκληρές. Ο πελάτης εκστασιάστηκε από το αποτέλεσμα και οι “Saratoga Chips”, όπως τις ονόμασε, έγιναν αναπόσπαστο ορεκτικό στο καθημερινό μενού του μαγαζιού.
23. Δακτυλικά αποτυπώματα
Αν και η επιστήμη των δακτυλικών αποτυπωμάτων ξεκίνησε από την εργασία του Francis Galton τον 19ο αιώνα, οι αστυνομικοί είχαν πρόβλημα στον εντοπισμό των κακοποιών. Τότε, το 1982, κάποιοι ερευνητές της Αμερικάνικης Εγκληματολογικής Υπηρεσίας του Στρατού με έδρα την Ιαπωνία έσπασαν καταλάθος ένα άδειο δοχείο. Όταν προσπάθησαν να το κολλήσουν με κόλλα (κυανοακρυλικό), παρατήρησαν ότι τα αποτυπώματα στο γυαλί παρέμεναν θριαμβευτικά ενισχυμένα. Οι ατμοί της κόλλας είχαν συμπυκνώσει τα έλαια των αποτυπωμάτων κάνοντας τα εξαιρετικά ορατά. Το κυανοακρυλικό είναι σήμερα ένα πολύ σημαντικό όπλο στον επιστημονικό οπλισμό για τον εντοπισμό κακοποιών στοιχείων.
24. Ανοξείδωτο ατσάλι
Ο Harry Brearley εργαζόταν για να εμποδίσει τη διάβρωση σε κάννες όπλων όταν τυχαία ανακάλυψε κάτι επαναστατικό. Δεν ήταν εύκολος ο δρόμος, αλλά ο Brearley ήταν ένας πολύ οξυδερκής και παρατηρητικός άνθρωπος και ήξερε ότι άξιζε τον κόπο να συνεχίσει να επιμένει. Ο Brearley είχε υπόβαθρο στο ατσάλι. Ο πατέρας του επεξεργαζόταν ατσάλι και ο νεαρός Harry ακολούθησε τον πατέρα του στη βιομηχανία. Μετά από χρόνια μελέτης έγινε ειδικός στην ανάλυση ατσαλιού και το 1908, σε ηλικία 37 ετών, του δόθηκε η ευκαιρία να συστήσει την εταιρεία Brown Firth Laboratories για ερευνητικούς σκοπούς. Ήταν υπό το πρόσχημα ότι ο Brearley θα χρησιμοποιούσε την εταιρεία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της διάβρωσης στις κάννες αυτών των όπλων. Το πρόβλημα ήταν απλό: όταν το όπλο εκπυρσοκροτούσε η θερμότητα και τα αέρια που παράγονταν θα διάβρωναν σχετικά γρήγορα το εσωτερικό της κάννης. Ο Brearley έπρεπε να κάνει κάτι ώστε να μη διαβρώνεται το ατσάλι, κι έτσι συνδύασε ποικίλλες ποσότητες χρωμίου με το ατσάλι ώστε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Ο Brearley έγραψε ιστορία στις 13 Αυγούστου 1913, όταν το μίγμα του αποτελούμενο από 0.24% άνθρακα και 12.8% χρωμίου αναμεμιγμένο με ατσάλι δημιούργησε το πρώτο ανοξείδωτο ατσάλι. Αν και ο Brearley δε συνειδητοποίησε αμέσως τι δημιούργησε, η αντοχή του μετάλλου στα οξέα του έδειξε ότι είναι στο σωστό δρόμο.
1. Βιάγκρα
Εκατομμύρια αντρών σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν το Sildenafil που είναι το ενεργό συστατικό του Βιάγκρα. Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι η χημική αυτή ουσία δοκιμάστηκε πρώτα για την αντιμετώπιση της στηθάγχης. Η στηθάγχη είναι παροξυσμός θωρακικού πόνου που εντοπίζεται στην προκάρδια περιοχή και αποτελεί την κυριότερη κλινική εκδήλωση της στεφανιαίας νόσου. Μετά από τις κλινικές δοκιμές διαπιστώθηκαν οι αφροδισιακές του ιδιότητες και ξεκίνησε η παραγωγή του ως φάρμακο για την αντιμετώπιση στυτικών δυσλειτουργιών. Η ανακάλυψη εκτός των άλλων είναι υπεύθυνη για τα περισσότερα spam-email σε όλο τον κόσμο.
2. Γρανίτα
Ο Φρανκ Έπερσον ήταν μόλις έντεκα ετών το 1905 όταν άφησε ένα μείγμα σόδας και νερού σε ένα μπολ μαζί με ένα ξυλάκι για ανακάτεμα. Οι θερμοκρασία εκείνη τη νύχτα στο Σαν Φρανσίσκο έπεσε δραματικά και το επόμενο πρωί το μείγμα είχε παγώσει πάνω στο ξυλάκι. Αναμειγνύοντας και χυμό φρούτου δημιούργησε την πρώτη γρανίτα με το όνομα Epsicle και 18 χρόνια αργότερα εξασφάλισε την ευρεσιτεχνία ονομάζοντας την Popsicle.
3. Συνθετικά γλυκαντικά
Όταν γίνονται πειράματα σε ένα εργαστήριο λαμβάνονται δρακόντεια μέτρα ασφαλείας για το προσωπικό. Συνήθως! Το 1965 ο χημικός Τζέιμς Σλάτερ συνέθεσε την ασπαρτάμη κάνοντας έρευνες για ένα φάρμακο κατά του έλκους. Δε γνώριζε τίποτα όμως για τη γλυκιά της γεύση μέχρι που έβαλε το δάκτυλο του στο στόμα και αυτό είχε μολυνθεί με ασπαρτάμη.
4. Μπράντι
Το διαχρονικό σύμβολο του αντρικού ευ ζην ήταν το αποτέλεσμα της προσπάθειας των εμπόρων κρασιού να αποφύγουν την βαριά φορολογία του προϊόντος που γινόταν με βάση τον όγκο. Η ιδέα ήταν να συμπυκνώσουν το κρασί με απόσταξη απομακρύνοντας νερό και να το προσθέσουν ακριβώς πριν την κατανάλωση. Όταν όμως το απόσταγμα έμενε για αρκετό καιρό σε ξύλινα δοχεία, οι οργανοληπτικές του ιδιότητες βελτιώνονταν σημαντικά. Κανείς δεν ξέρει ποιος ήταν ο εφευρέτης αλλά σίγουρα ο σύγχρονος άντρας του χρωστάει πολλά.
5. Φούρνος μικροκυμάτων
Η Raytheon Company είναι ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές συστημάτων πλοήγησης και επικοινωνίας. Όταν ο Πέρσι Σπένσερ περπάτησε δίπλα σε ένα σωλήνα ραντάρ είδε ότι ένα κομμάτι σοκολάτας που είχε στην τσέπη του έλιωσε. Δοκιμάζοντας να δει τι θα γίνει με ένα μπολ από ποπ-κορν παρατήρησε ότι πολύ γρήγορα το ποπ-κορν είχε πεταχτεί σε όλο το δωμάτιο. Και σήμερα χιλιάδες βαριεστημένοι καταναλωτές τρώνε και πίνουν στο όνομα του.
6. LSD
Μπορεί η Βασιλεία της Ελβετίας να είναι περισσότερο γνωστή από τη διεξαγωγή των αγώνων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, αλλά μερικές δεκαετίες πριν ήταν η «γενέτειρα» του LSD. Ο χημικός Αλμπέρ Χόφμαν συνέθεσε το παραισθησιογόνο ναρκωτικό ως μέρος της έρευνας του για ιατρικές χρήσεις αλκαλοειδών από το μύκητα Ergot (Claviceps purpurea). ΟΙ ψυχεδελικές του ιδιότητες έγιναν γνωστές πέντε χρόνια μετά όταν ο ίδιος δοκίμασε το LSD και βίωσε τα συμπτώματα της ανησυχίας και της διεγερμένης φαντασίας. Για την ιστορία το ναρκωτικό ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές δημιουργικότητας για το κίνημα της ψυχεδέλειας τη δεκαετία του 70 και τη σκηνή του Rave στα τέλη της δεκαετίας του 80.
7. Πενικιλίνη
Το 1928 ο Σερ Αλεξάντερ Φλέμινγκ μελετούσε τα βακτήρια του γένους Staphylococcus που προκαλούσαν τροφικές δηλητηριάσεις. Επιστρέφοντας στη δουλειά μια μέρα παρατήρησε ότι ένας πράσινος μύκητας εμπόδιζε τα βακτήρια να αναπτυχθούν. Η πρώτη διαδικασία όμως μαζικής παραγωγής πενικιλίνης αναπτύχθηκε από τον αυστραλό Χάουαρντ Φλόρι, που μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ με τον Φλέμινγκ. Η πενικιλίνη θεωρείται ότι έσωσε περίπου το 12 έως 15% των τραυματιών κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
8. Πλαστελίνη
Η ανακάλυψή της έγινε τυχαία το 1955 απ' τους Joseph και Noah McVicker καθώς προσπαθούσαν να φτιάξουν ένα καθαριστικό για ταπετσαρίες. Βγήκε στην αγορά ένα χρόνο αργότερα απ' την κατασκευάστρια εταιρία παιχνιδιών Rainbow Crafts. Μέχρι σήμερα, έχουν πουληθεί πάνω από 320.000 τόνοι πλαστελίνης.
9. Πυροτεχνήματα
Ανακαλύφθηκαν τυχαία στην Κίνα, αιώνες πριν, από ένα μάγειρα ο οποίος ανακάτεψε χαλκό, θειάφι και νιτρικό κάλιο. Το μείγμα θερμάνθηκε κι όταν τοποθετήθηκε σε έναν σωλήνα από μπαμπού, αυτός ανατινάχθηκε.
10. Corn flakes
To 1894, o καθηγητής John Harvey Kellogg ήταν διευθυντής στο σανατόριο Battle Creek στο Μίτσιγκαν. Αυτός κι ο αδερφός του Will Keith Kellogg ήταν χιλιαστές, και για να ταΐσουν τους ασθενείς τους, έψαχναν θρεπτικές τροφές οι οποίες θα συμβάδιζαν με την αυστηρή χορτοφαγική δίαιτα των χιλιαστών. Όταν ο Will ξέχασε κατά λάθος μια ποσότητα βρασμένου σιτάλευρου, αυτό μπαγιάτεψε μέχρι τη στιγμή που επέστρεψε και το αντιλήφθηκε. Αντί να το πετάξουν, τα αδέλφια το πέρασαν μέσα από κυλίνδρους με την ελπίδα να φτιάξουν μακριά φύλλα ζύμης αλλά αντ' αυτού έφτιαξαν νιφάδες. Αυτές τις ψήσανε κι αμέσως άρεσαν στους ασθενείς. Τα αδέρφια το πατεντάρανε με την ονομασία Granose και μετά πειραματίστηκαν και με άλλα υλικά συμπεριλαμβανομένου του καλαμποκιού. Έτσι, το 1906, ο Will δημιούργησε την εταιρία Kellogg's η οποία πουλούσε νυφάδες καλαμποκιού. Ο αδερφός του John, όμως, αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εταιρία επειδή ο Will μείωσε τα πλεονεκτήματα για την υγεία των δημητριακών, προσθέτοντας ζάχαρη.
11. Coca cola
Ένας φαρμακοποιός στην Ατλάντα, ονόματι John Pemberton, προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα θεραπευτικό προϊόν για τους πονοκεφάλους. Ανέμιξε μια ομάδα συστατικών (μη ρωτάτε ποιά συστατικά, δεν γνωρίζουμε, η συνταγή παραμένει μυστική μέχρι σήμερα). Για περίπου 8 χρόνια πωλούνταν ως φάρμακο σε φαρμακεία, μέχρι που το ποτό έγινε δημοφιλές στο κοινό και άρχισε να πωλείται σε μπουκάλια.
12. Βουλκανισμός ελαστικών
Ο Charles Goodyear περίμενε χρόνια μέχρι να του συμβεί ένα ευχάριστο ατύχημα. Ο Goodyear πέρασε περίπου μια δεκαετία προσπαθώντας να βρει τρόπους για να κάνει τα ελαστικά ανθεκτικά στη θερμότητα και στο κρύο. Τίποτα δεν είχε το αποτέλεσμα που ήθελε. Μια μέρα έχυσε το μίγμα με το ελαστικό, θείο και μόλυβδο σε ένα καυτό φούρνο. Η θερμότητα απανθράκωσε το μίγμα, αλλά δεν το κατέστρεψε. Όταν συνέβει το ατύχημα, ο Goodyear πρόσεξε ότι το μίγμα είχε σκληρύνει, αλλά ήταν ακόμη εύχρηστο. Τελικά, η πρωτοπορία είχε επιτευχθεί. Το βουλκανισμένο ελαστικό του χρησιμοποιείται παντού, σε ελαστικά, παπούτσια μέχρι μπάλες του χόκεϋ.
13. Πλαστικό
Το 1907 για τη μόνωση των ηλεκτρονικών στις βιομηχανίες χρησιμοποιούνταν ρητινώδεις ουσίες γνωστές ως λάκες. Το κόστος εισαγωγής τους από Ασιατικές χώρες ήταν πολύ μικρό για την εκάστοτε βιομηχανία, ωστόσο, ο χημικός Leo Hendrik Baekeland πίστεψε ότι θα μπορούσε να κερδίσει χρήματα αν δημιουργούσε χημικά αυτό το υλικό. Ανταυτού, τα πειράματα του οδήγησαν στη δημιουργία ενός υλικού, το οποίο μπορούσε να αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες χωρίς να καταστρέφεται. Ο Baekeland πίστευε ότι ο "Βακελίτης" του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο για κατασκευή δίσκων φωνόγραφου, αλλά σύντομα φάνηκε ξεκάθαρα ότι υπήρχαν χιλιάδες χρήσεις του υλικού αυτού.
14. Ραδιενέργεια
Το 1896 ο φυσικός Henry Becquerel ενθουσιάστηκε από 2 πράγματα: το φυσικό φθορισμό και τις νεότευκτες ακτίνες-Χ. Έκανε μια σειρά από πειράματα για να δει αν ο φυσικός φθορισμός μεταλλευμάτων ουρανίου παρήγαγε ακτίνες-Χ μετά από έκθεση στον ήλιο. Το πρόβλημα ήταν ότι μεσολάβησε χειμώνας, οπότε ο καθαρός ουρανός ήταν ανύπαρκτος. Άφησε λοιπόν τον εξοπλισμό του σε ένα συρτάρι περιμένοντας κάποια ηλιόλουστη ημέρα. Όταν επέστρεψε στη δουλειά ο Becquerel συνειδητοποίησε ότι το πέτρωμα που είχε αφήσει στο συρτάρι είχε μαυρίσει τη φωτογραφική πλάκα, που βρισκόταν δίπλα, χωρίς να έχει αφεθεί στο ηλιακό φως. Υπήρχε κάτι πολύ ιδιαίτερο σε αυτό το πέτρωμα. Αυτό ήταν το φαινόμενο της ραδιενέργειας.
15. Μωβ χρώμα
Ο 18χρονος φοιτητής χημείας William Perkin θέλοντας να θεραπεύσει την ελονοσία, εκτός της επιστημονικής του προσπάθειας, άλλαξε το πρόσωπο της μόδας και βοήθησε στη θεραπεία του καρκίνου. Περίεργο; Το 1856 ο Perkin προσπαθώντας να δουλέψει με κοινά κινίνα κατάφερε με τα πειράματα του να παράγει ένα περίεργο μίγμα. Όσο περισσότερο κοιτούσε το μίγμα, τόσο πιο έντονα έβλεπε ένα έντονο χρώμα στο μίγμα. Είχε δημιουργήσει το πρώτο συνθετικό χρώμα. Το χρώμα του ήταν καλύτερο από κάθε άλλο φυσικό χρώμα , το χρώμα ήταν φωτεινότερο και ανεξίτηλο. Η ανακάλυψη του μετέτρεψε επίσης τη χημεία σε μια κερδοφόρα επιστήμη (εξέλιξη της είναι σήμερα τα καλλυντικά). Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Ένας από αυτούς που εμπνέυστηκαν από τη δουλειά του Perkin ήταν ο Γερμανός βακτηριολόγος Paul Ehrlich, ο οποίος χρησιμοποίησε τις συνταγές του Perkin στην ανοσολογία και τις χημειοθεραπείες.
16. Βηματοδότης
Η ανακάλυψη αυτή δε θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα χωρίς τύχη. Δεν πρόκειται για κάποια απλή ανακάλυψη αλλά για μηχάνημα που σώζει ζωές. Ο βηματοδότης ανακαλύφθηκε όταν ο Αμερικανός μηχανικός Wilson Greatbatch έριξε σε ένα κουτί το λάθος πράγμα. Ο Greatbatch κατασκέυαζε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα καταγραφής των καρδιακών παλμών. Για να το τελειώσει έπρεπε να αποσπάσει μια αντίσταση 1 ΜΩ (μεγα-ωμ) αντί αυτής που απέσπασε (των 10 ΜΩ. Το κύκλωμα προκάλεσε παλμό 1.8 msec (μιλλι-σεκόντ) και σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο και μετά επαναλήφθηκε, δηλαδή ένα τέλειο καρδιακό χτύπο.
17. Teflon
Τελικά, φαίνεται πως η καταστροφή της ζώνης του όζοντος εξαιτίας των χλωροφθορανθράκων ή αλλιώς CFCs είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Πίσω στα 1930, ωστόσο, οι CFCs ήταν καινοτομία στην επιστήμη της κατάψυξης. Ο νέος χημικός της DuPont Roy Plunkett εργαζόταν στην κατασκευή ενός νέου CFC. Είχε καταλήξει στο ότι αν επεξεργαζόταν ένα συστατικό ονόματι TFE (τετραφθοροαιθυλένιο) με υδροχλωρικό οξύ, θα μπορούσε να παράγει το ψυκτικό που ήθελε. Έτσι, για να ξεκινήσει το πείραμα ο Plunkett πήρε μεγάλη ποσότητα τετραφθοροαιθυλενίου, την έψυξε και την αποθήκευσε υπό πίεση μέχρι να είναι έτοιμη να χρησιμοποιηθεί. Όταν έφθασε η ώρα να ανοίξει το δοχείο για να προσθέσει το υδροχλωρικό οξύ ώστε να αντιδράσουν το αέριο είχε εξαφανιστεί. Θυμωμένος και απογοητευμένος ο Plunkett πέταξε το κάλυμα του δοχείου. Φάνηκαν έτσι κάποιες στέρεες νιφάδες, οι οποίες κατά τον Plunkett ήταν προϊόν σκευωρίας από άλλους επιστήμονες της DuPont. Εντέλλει, τους έδωσε το νέο προϊόν να το επεξεργαστούν.
18. Κόλλα
Η ιστορία πάει πίσω στο 1942, όταν ο Dr. Harry Coover εργαζόταν για την Eastman Kodak, μια εταιρεία διάσημη για φωτογραφικά προϊόντα. Η δουλεία του ήταν να κατασκευάσει ένα πολυμερές ωστε να χρησιμοποιηθεί ως διόπτρα στον οπλισμό του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Coover αποθαρρύνθηκε επειδή το υλικό, ονόματι κυανοακρυλικό, ήταν πολύ κολλώδες. Δεν πρόσεξε ότι κατασκέυασε λοιπόν ένα από τα πιο ευμετάβλητα συγκολλητικά προϊόντα κι έτσι το πέταξε συνεχίζοντας να δουλέυει με τις διόπτρες για τον πόλεμο. Χρόνια μετά, ο Coover ξαναεφηύρε την ανακάλυψη του, αφού παρατήρησε ότι το συγκολλητικό ήταν ακόμα κολλημέμο στον πάτο του κάδου σκουπιδιών και δεν μπορούσε να αποκολληθεί με κανένα τρόπο. Το 1958, κατάφερε να πείσει τα αφεντικά του και η Kodak διέθεσε την κόλλα στο εμπόρειο με το όνομα "Eastman 910".
19. Γυαλιά ασφαλείας
Τα γυαλιά αυτά χρησιμοποιούται σχεδόν παντού, από αυτοκίνητα έως κτίρια. Η ιδέα ήταν ότι αν ποτέ θρυμματιστούν δεν θα σπάνε σε κομμάτια που θα προκαλούν τραυματισμούς. Ο Γάλλος Edward Benedictus, πριν σκοντάψει σε μια σπουδαία ανακάλυψη ήταν ήδη ζωγράφος, συνθέτης, συγγραφέας και χημικός. Μια μέρα έριξε καταλάθος μια φιάλη, η οποία έσπασε στο έδαφος. Όταν ο Benedictus κοίταξε πιο προσεκτικά παρατήρησε οτί η φιάλη έσπασε μεν, δεν θρυμματίστηκε δε. Όταν ρώτησε τους βοηθούς του για τη φιάλη αυτή, ανακάλυψε περιείχε προσφάτως νιτρική κυτταρίνη, η οποία δρούσε ως συγκολλητικό των θραυσμάτων όταν το τζάμι έσπαζε.
20. Σαμπάνια
Όλοι γνωρίζουν ότι η Dom Pierre Pérignon είναι η πιο γνωστή μάρκα σαμπάνιας από τη δημιουργία της, ωστόσο, ήταν τον 17ο αιώνα όταν ο Βενεδικτίνος καλόγερος Dom Pierre Pérignon παρασκεύασε αφρώδες κρασί. Είχε περάσει χρόνια προσπαθώντας να το αποφύγει, αφού το αφρώδες κρασί θεωρούνταν σημάδι πτωχής οινοπαρασκευής. Η Pérignon τροφοδοτούσε με λευκό κρασί τη Γαλλική βουλή. Αφού τα σκούρα σταφύλια ήταν πιο εύκολο να αναπτυχθούν στην περιοχή Champagne, ανακάλυψε ένα τρόπο ώστε να πάρει λευκό χυμό από τα σκούρα σταφύλια. Αφού το κλίμα στην περιοχή Champagne ήταν σχετικά ψυχρό, το κρασί έπρεπε να ζυμωθεί για 2 εποχές, περνώντας το δεύτερο χρόνο σε μπουκάλια. Αυτό παρήγαγε ένα κρασί με φυσαλίδες διοξειδίου του άνθρακα, τις οποίες η Pérignon προσπάθησε να απορρίψει. Το νέο προϊόν άγγιξε τους απανταχού αριστοκράτες σε όλο τον κόσμο.
21. Δυναμίτης
Ο δυναμίτης δημιουργήθηκε το 1833 από τον Alfred Nobel (ο οποίος θέσπισε τα ομώνυμα βραβεία), ο οποίος ως εκείνη την εποχή ήταν περισσότερο γνωστός για τις ανατινάξεις των εργοστασίων του παρά για τις ανακαλύψεις του. Η νιτρογλυκερίνη γινόταν ευρέως γνωστό εκρηκτικό, κυρίως λόγω του ότι ήταν πολύ πιο ισχυρό από την προκάτοχο του πυρίτιδα. Το πρόβλημα ήταν ότι η νιτρογλυκερίνη ήταν εξαιρετικά ασταθής ουσία και μπορούσε να ανατινάξει τα πάντα χωρίς προειδοποίηση. Ο Nobel συνειδητοποίησε ότι η νιτρογλυκερίνη θα ήταν πολύ πιο χρήσιμη αν μπορούσε να βρει ένα τρόπο ώστε να την κάνει να μην εκρήγνυται τόσο εύκολα. Ενώ εργαζόταν στο εργαστήριο του με ένα φιαλίδιο νιτρογλυκερίνης, ξαφνικά του γλίστρησε κι έπεσε στο έδαφος. Αφού συνήλθε από το σοκ και το γεγονός ότι δεν προκλήθηκε έκρηξη, ο Nobel σύντομα συνειδητοποίησε ότι χρωστούσε τη ζωή του στα πριονίδια που υπήρχαν στο έδαφος, στα οποία προσγειώθηκε το φιαλίδιο, τα οποία απορρόφησαν το υγρό όταν χύθηκε στο έδαφος. Αφού μελέτησε το τυχαίο μίγμα, ο Nobel κατάλαβε ότι αυτό που έκανε τη νιτρογλυκερίνη να μπορεί να ελεγχθεί ήταν η ανάμιξη με ένα εντελώς αδρανές συστατικό. Η ανακάλυψη οδήγησε στην δημιουργία του δυναμίτη, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή εκρηκτική ισχύ της νιτρογλυκερίνης με την ταυτόχρονη ευκολία μεταφοράς αυτής της ασταθούς ουσίας.
22. Chips
Ίσως το πιο αγαπημένο σνάκ των Αμερικανών, παρασκευάστηκαν από τον George Crum στις 24 Αυγούστου 1853 σε εστιατόριο σε κάποιο προάστιο της Νέας Υόρκης με σκοπό να κάνει κάποιον άτακτο πελάτη να σταματήσει να διαμαρτύρεται. Ο πελάτης είχε επανειλημμένα επιστρέψει τις τηγανιτές του πατάτες διαμαρτυρόμενος ότι ήταν πολύ μαλακές και υγρές. Ως αποτέλεσμα, ο Crum αποφάσισε να κόψει τις πατάτες τόσο λεπτές, ωστε να αναγκάσει τον πελάτη να μη χρησιμοποιήσει πιρούνι. Και για να αποφύγει τα παράπονα περί πρόσληψης υγρασίας ο Crum τηγάνισε τις πατάτες με συνεχές ανακάτεμα μέχρι να γίνουν τραγανιστές και σκληρές. Ο πελάτης εκστασιάστηκε από το αποτέλεσμα και οι “Saratoga Chips”, όπως τις ονόμασε, έγιναν αναπόσπαστο ορεκτικό στο καθημερινό μενού του μαγαζιού.
23. Δακτυλικά αποτυπώματα
Αν και η επιστήμη των δακτυλικών αποτυπωμάτων ξεκίνησε από την εργασία του Francis Galton τον 19ο αιώνα, οι αστυνομικοί είχαν πρόβλημα στον εντοπισμό των κακοποιών. Τότε, το 1982, κάποιοι ερευνητές της Αμερικάνικης Εγκληματολογικής Υπηρεσίας του Στρατού με έδρα την Ιαπωνία έσπασαν καταλάθος ένα άδειο δοχείο. Όταν προσπάθησαν να το κολλήσουν με κόλλα (κυανοακρυλικό), παρατήρησαν ότι τα αποτυπώματα στο γυαλί παρέμεναν θριαμβευτικά ενισχυμένα. Οι ατμοί της κόλλας είχαν συμπυκνώσει τα έλαια των αποτυπωμάτων κάνοντας τα εξαιρετικά ορατά. Το κυανοακρυλικό είναι σήμερα ένα πολύ σημαντικό όπλο στον επιστημονικό οπλισμό για τον εντοπισμό κακοποιών στοιχείων.
24. Ανοξείδωτο ατσάλι
Ο Harry Brearley εργαζόταν για να εμποδίσει τη διάβρωση σε κάννες όπλων όταν τυχαία ανακάλυψε κάτι επαναστατικό. Δεν ήταν εύκολος ο δρόμος, αλλά ο Brearley ήταν ένας πολύ οξυδερκής και παρατηρητικός άνθρωπος και ήξερε ότι άξιζε τον κόπο να συνεχίσει να επιμένει. Ο Brearley είχε υπόβαθρο στο ατσάλι. Ο πατέρας του επεξεργαζόταν ατσάλι και ο νεαρός Harry ακολούθησε τον πατέρα του στη βιομηχανία. Μετά από χρόνια μελέτης έγινε ειδικός στην ανάλυση ατσαλιού και το 1908, σε ηλικία 37 ετών, του δόθηκε η ευκαιρία να συστήσει την εταιρεία Brown Firth Laboratories για ερευνητικούς σκοπούς. Ήταν υπό το πρόσχημα ότι ο Brearley θα χρησιμοποιούσε την εταιρεία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της διάβρωσης στις κάννες αυτών των όπλων. Το πρόβλημα ήταν απλό: όταν το όπλο εκπυρσοκροτούσε η θερμότητα και τα αέρια που παράγονταν θα διάβρωναν σχετικά γρήγορα το εσωτερικό της κάννης. Ο Brearley έπρεπε να κάνει κάτι ώστε να μη διαβρώνεται το ατσάλι, κι έτσι συνδύασε ποικίλλες ποσότητες χρωμίου με το ατσάλι ώστε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Ο Brearley έγραψε ιστορία στις 13 Αυγούστου 1913, όταν το μίγμα του αποτελούμενο από 0.24% άνθρακα και 12.8% χρωμίου αναμεμιγμένο με ατσάλι δημιούργησε το πρώτο ανοξείδωτο ατσάλι. Αν και ο Brearley δε συνειδητοποίησε αμέσως τι δημιούργησε, η αντοχή του μετάλλου στα οξέα του έδειξε ότι είναι στο σωστό δρόμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου